Στην είσοδο ένας τύπος με μαύρο καπέλο, στυλ Τσάρλι Τσάπλιν στο ντύσιμο, μα με του καπέλου της έντονεσ γωνίες να του προσδίδουν πιο πολύ αγριότητα παρα αίσθηση κωμικής εμφάνισης. Γύρω του κάπου στα δέκα άτομα και πιο πέρα οι αλλοι fans του να συντονίζονται με τ'ακόρντα της κλασσικής του κιθάρας.
Προχωράω στον εσωτερικό χώρο του μαγαζιού...

-Sound check. Aκούγομαι;
- Ναι, σ'ακούμε. Ταξιδεύουν οι λέξεις σχεδόν τέλεια συγχρονισμένες σα σιαμαία μωρά απ' τους 'θαμώνες'.

Παρατηρώντας γύρω διακρίνω ελάχιστους μαζεμένους στο μπάρ, να πίνουν αργά, γουλιά τη γουλιά, περιμένοντας την έναρξη του παράξενου τύπου.
Στα δεξιά μου τρεις κοπέλες αρχίζουν να λικνίζονται ρυθμικά και συντονισμένα. Εγώ στη γωνία, στις σίτες που φωτίζωνται στα κλεφτά απ' το μοναδικό κοντινό φανάρι του δρόμου. Στ'αριστερά, μια παρέα αρχίζει να χορεύει ξέφρενα ακολουθώντας το ρυθμό της κιθάρας του 'Τσάρλι', εισπνέοντας όμως με μέτρο κι αφουγκραζόμενοι μελωδικά τον καπνό του τσιγάρου τους. Φλέβες στα χέρια μιας ηλεκτρικής κιθάρας εξαπολύουν αόρατους σπινθήρες προς όλες τις κατευθύνσεις, αναπνοές και το ρεφρέν...
Οι παλμοί γίνονται ενα με το ρυθμό που πλέκουν επιδέξια οι νότες; η καρδιά απογειώνεται πάνω από τα κεφάλια όλων μας μες στον αποπνικτικό χώρο που αναδύει αλκοόλ, καπνό και μια γλυκειά ηλεκτρισμένη ένταση.
Ένα χέρι στην πλάτη... Τα λόγια είναι περιττά. Όλος ο χώρος αναπνέει σένα tempo,μια μαζική ανάσα. Είμαστε όλοι εδώ.